Z pozycji na wznak.

"Uważa muzykę za siłę wyzwalającą: wyzwalającą  z samotności, zamknięcia w sobie, kurzu biblioteki, otwiera w jego ciele bramę, przez którą dusza wychodzi na świat, by się bratac."
(M.Kundera)

"W poniedziałek częśc rodziny poszła do swych zwykłych zajęc, bo przecież z czegoś trzeba umierac." (J. Cortazar)

Trzeba zatem ruszyc się czasem z pozycji na wznak.

Z pozycji umierania.

Wyjśc poodychac powietrzem siebie,

Otworzyc żyły na ciepłe promienie siebie,

Przypomniec sobie, że kawa smakuje lepiej na świeżym powietrzu,
Że najlepiej tańczy się na boso,
A śpiewa całym ciałem,
A ulubione ubranie to ten biały T-shirt i jeansy nie przylegajace do pośladków, ale dające przestrzeń ciału, nie 
krepując go oczekiwaniami innych.
Przypomniec sobie, że zza pozycji na wznak kryje się cały horyzont omijanych nas zdarzeń i ludzi.
Małej dziewczynki trzymanej za rączkę przez niewiele starszego, silniejszego brata, która widzi w nim całe bezpieczeństwo świata.
Czy radośc wypisaną na twarzy alkoholika na wózku pod sklepem, wynikająca z faktu, że zaraz kolega doniesie mu kolejne piwo zapomnienia bólu istnienia...

Radośc - towar deficytowy.

„Bardzo często miałem w swoim życiu wrażenie, iż przez cały czas jestem jak ten astronom prowadzący wycieczkę niewidomych, którym mam opisać magię obrazu malowaną skrywającym się za linią horyzontu słońcem. A ja? Ja mam jedynie wiedzą o gwieździe Słońce i do przeżycia piękna zachodu Słońca nigdy ich nie doprowadzę. Dzisiaj wiem, że gdybym tylko potrafił się z tym pogodzić, to moje życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Ale ja przez długi czas nie zdawałem sobie sprawy, że to głównie kwestia rozstania się na zawsze z kilkoma marzeniami, wyzbycia się uczucia najpierw zawiści, a potem zazdrości, oraz zawarcia trwałego pokoju ze swoimi ambicjami.

Ja chciałem wchodzić do ogrodu i nie zauważając w nim zepsutej, skrzypiącej furtki, podziwiać rosnące w nim kwiaty, a okazało się, że w prawdzie urodę kwiatów zauważam, ale najlepiej jednak znam się na „wyszukiwaniu zepsutych furtek”. (J.L. Wiśniewski)

Przystajecie czasem w swoim biegu przez płotki, sprincie, maratonie życia i zastanawiacie się, że gdyby poproszono Was o opisanie piękna zachodu słońcu, bylibyście w stanie to oddać tak by zobrazować to niewidomemu? Zachwyt – słowo i czynność grożąca wyginięciem. Akcja-reaktywacja!

Jestem pewna, że za to mnóstwo z nas potrafi wymienić długą listę zepsutych furtek w swojej marnej egzystencji, wyglądzie zewnętrznym, niewymarzonej pracy, apodyktycznym szefie, nie kochającym nas wystarczająco partnerze, raniącej nas rodzinie, ale przerażająco przeważająca część z nas nie potrafi sięgnąć po oliwę by naoliwić skrzypiącą furtkę by móc napawać się zapachem kwiatów i szumem drzew w oddali.  

Starożytni Egipcjanie wierzyli, że gdy staną w obliczu bogów przed wstąpieniem do nieba, zada im się dwa pytania, zależnie od których przekroczą wrota niebios czy też nie, mianowicie: czy znalazłeś radość w swoim życiu? czy dałeś radość innym?...

Czy radość w dzisiejszych czasach nadal jest dla nas ważna? Powinna być. Trudno jednak zawalczyć nie tylko ze samym sobą, ale i niechęcią i szykanowaniem otoczenia, które radości doszywa pejoratywne znaczenie momentalnie pytając: z czego się tak cieszysz/rżysz/suszysz zęby? narąbałaś się? Co brałaś? Podziel się! Nie zapominajmy o mediach napędzających na bieżąco maszynę strachu, wstydu i depresji. „Matka straciła piątkę dzieci wskutek utonięcia”, „Zgwałcono i zamordowano 15-latkę”, „37-latek dźgnął śmiertelnie nożem 17-latka”. Nagłówki koniecznie uwzględniające relacje czy wiek ofiar by zalała nas jeszcze głębiej pieniąca się fala smutku, który ciągnie się za nami od rana do wieczora.

A przecież zdolność do radości, picia ze źródła rzeczy drobnych, dostrzegania piękna wokół nas, nie w posiadaniu, ale odkrywaniu, umiejętność odkrywania dobra w sobie i innych ludziach buduje przecież człowieka, któremu jest dobrze samemu ze sobą, i jednocześnie osobę, z którą chcą przebywać inni. Kto z nas nie chciałby być takim człowiekiem? Trudne? Możliwe!

Pierwszymi nauczycielami radości są rodzice. Nie oszukujmy się, wielu z nich tej ważnej lekcji życia nawet nie rozpoczęło, nie pofatygowało się nawet napisać na tablicy tematu lekcji „Masz prawo się cieszyc i być szczęśliwym wbrew wymaganiom otoczenia, nawet wbrew swoim rodzicom”. Zatem jeśli ciągle w dzieciństwie byliśmy świadkami sfrustrowanych, znerwicowanych rodziców, trudno nam będzie nauczyć się czerpać z kontaktu z ludźmi i otoczeniem tego, co najlepsze. A przecież dzieci są najbardziej pilnymi obserwatorami i przeżywają wszystko z rodzicami. Dzieci, którym rodzice dają dostęp do własnej spontaniczności i radości poprzez np. poranne skakanie po łóżku czy wygłupianie się przy stole, wyrastają na bardziej pogodnych ludzi. Niestety nasza zdolność do radości często w okresie dzieciństwa zostaje upośledzona poprzez konieczność zmagania się z trudnymi doświadczeniami, które niekoniecznie są naszą winą.

Mimo wszystko, jako dzieci, nawet w najtrudniejszych chwilach potrafimy być niesamowicie odporne, budować własne równoległe światy i cieszyc się na przekór wszystkiemu. Dlatego będąc dorosłymi tak często wypatrujemy spontanicznej, niewinnej i niezmąconej radości dzieci. Widok radosnego dziecka jest tak kojący i wzruszający, że uwielbiamy zasypywać je prezentami by choć chwilę poczuć tę radość na sobie. Sama często się  na tym łapię. Ostatnio kupiłam bratankowi, który w ogóle prezentu się nie spodziewał, samochodzik z klocków Lego; podbiegł tak zaskoczony, ucieszony i wzruszony, że ledwo wstrzymałam łzy. „Siosiu, skąd wiedziałeś, że ja kolekcjonuję te auta?! Jaki jestem szczęśliwy, chyba musiałem być grzeczny, że mi to dałaś, dziękuję bardzo, siosiu” przy czym przytulił i pocałował w policzek. Zapominamy o mocy przytulenia dziecka, dziwimy się, że tego nie robią, gdy czasami sami nie otwieramy ramion. Mały W. zaczął mi radośnie uciekać na spacerze tak bym go nie dogoniła. Zaczęłam powoli biec, udając oczywiście, że za nim nie nadążam, a on śmiał się całym ciałem do rozpuku. Obrócił się, ukucnęłam, rozłożyłam ramiona i krzyknęłam „chodź do cioci!”. Nie byłam pewna czy to zrobi, ale ruszył jak szalony w moim kierunku i wskoczył na mnie, uwiesił się na szyi, a ja uniosłam go najwyżej jak mogłam wiedząc jak to lubi. To było szczęście i radość. Zabiłam smutną, czającą się za rogiem serca, myśl, że może nigdy nie przytulę tak własnego dziecka. Jest tu i teraz i to uczucie jest niesamowite.

Odczuwanie radości wymaga ogromnej autonomii i samoregulacji myśli, jak starego odbiornika radiowego, który ciągle odbiera zakłócenia zamiast czysty dźwięk audycji. To jedno z największych wyzwań życia dorosłego, widzieć świat i siebie takim, jakimi są, ale mimo wszystko móc odczuć radość. Nie będziemy potrafili jej przeżywać, jeśli nie spojrzymy na swoje życie i wszystko dookoła jako jedyny dar, jaki nam dano, tu i teraz, nie będzie później, i wcześniej.

Nieprzerwany kontakt z naturą,

Błogość ciszy zakłócanej tylko uwodzącym szumem drzew, śpiewem ptaków i owadów,

Nieopisane zachody słońca nad rzeką malujące niesamowite kolory na niebie,

Gorący dotyk promieni słońca na mojej nagiej skórze,

Spacery z myślami brzegiem rzeki i lasu,

Kojąca muzyka w uszach,

Samoistnie seksownie potargane włosy, które sama chcę chwytać...

To wszystko sprawia, że bezustannie uśmiecham się do swoich myśli, rozpościeram ręce, obracam się w kółko ekstazy i chodzę nieziemsko, naturalnie i nieskazitelnie podniecona...życiem, sobą i fantazjami...

Sporadyczne zaczepki rodziny nawet tego nie zmienią, która kończą się łzami wymieszanymi z rzeką „Patrz na tą, koniecznie chce być mądrzejsza od nas, że tyle książek czyta”.

Wielu z nas marzy o lataniu. Lubi oglądać świat z lotu ptaka uważając, że to najlepsza perspektywa. Dystans poszerza perspektywę i podziw. Patrzymy też na ludzi z góry, bo wtedy wydają się nie tylko mniejsi od nas, ale i mniej groźni.

Ja przybieram inny punkt widzenia. Patrzę na świat od dołu, bo w końcu by cokolwiek mogło zaistnieć, to musi najpierw urosnąć. Zatem, gdy docieram do punktu zatrzymania się i podziwu-klękam. I dotykam... trawy, wody, piasku, zwierzęcia, które podbiega się przywitać.

W końcu nie poczujemy pełnego piękna trawy póki nie tylko ją powąchamy, ale i muśniemy palcami. Niedawno byłam świadkiem pierwszego zetknięcia się z trawą 10-miesięcznego dziecka. Niepewnie schodziło z kocyka na ten nowy, zielony "dywan". Mina pełna niepewności, zaskoczenia zakończona szczerym chichotem była bezcenna.

Zapominamy, że to nie dystans buduje więzi, ale bliskość. Zbliżenia.

Ilu ludzi w życiu omijamy szerokim łukiem nie zdając sobie sprawy z ich wyjątkowości.

Pamiętam jak dziś pewną dziewczynę z pociągu. Uśmiech nie schodził jej z twarzy choć nie miała do kogo się uśmiechać. Chcę wierzyć, że uśmiechała się do swojego wewnętrznego szczęścia.

Wyciągnęła książkę i przyłożyła do nosa. Okazało się, że niedowidzi. Chłonęła każdą literkę nosem śmiejąc się do siebie. Przeciętny Kowalski nazwałby ją pewnie dziwaczką. Po chwili dostała smsa i przykładając nos do ekranu telefonu ubrała tak piękny uśmiech, że wyryła się w mojej pamięci na zawsze.

Chcę wierzyć, że dostała smsa od kogoś, kto kocha ją całym sercem i nie bał się do niej zbliżyć.

...

Dotykajmy, zbliżajmy się, czujmy, pełną piersią, opuszkami palców, całymi sobą.

Ogień nie zawsze parzy.

"Taki właśnie był, uczciwy i szczery, skażony końcówką XX wieku, dającą nadzieję, najzupełniej pustą, na poszanowanie prawa do szczęścia każdej istoty ludzkiej, niezależnie od koloru skóry lub innych ingrediencji" (I. Karpowicz)

Prysznic pragnieniami zakrapiany.

Pisałam już odę do wanny, do ciała nie raz, do zmysłowej muzyki. W fali morderczych upałów, wejść do wanny i zatopić się w gorącej kąpieli to niemal szczyt sadomasochizmu, nawet dla mnie, jej miłośniczki. Dlatego ostatnimi czasy rozkoszuję się, napawam, pobudzam, wielbię – prysznice.

W te parne lato nasze nozdrza atakowane są zapachami nie z tej ziemi, mało kto chyba pamięta takie lato, w którym tak namacalnie czujemy zapach ciężkiego dnia pracy każdego człowieka i nagrzanej maszyn oraz aut wbrew naszej woli, nie dziw zatem, że pod prysznic wskakujemy nawet kilka razy dziennie. Ja właściwie po każdym wychyleniu się za dom.

Jednak wyczekuję codziennie wieczoru. Gorący blat słońca chyli się ku zachodowi, przynosi błagalnie wyczekiwany wieczór i ciemność, a ciemność budzi wyobraźnię. Przecież nie bez powodu, gdy uprasza się nas o wyobrażenie sobie czegokolwiek, towarzyszy temu polecenie zamknięcia oczu. Nie każdy jest na tyle ufny, by zrobić to od razu. Nie ma w tym nic dziwnego, bo cokolwiek nam się zakazuje, pociąga za sobą złamanie reguł, zatem zawsze kusi nas niepostrzeżenie na chwilę otworzyć oko. Poznaliście w życiu lub macie kogoś przed kim nie boicie się zamknąć oczu, a wręcz tego pragniecie? Komu dalibyście przepasać swoje źrenice fantazji seksualnych jedwabną chustą ich spełnienia? Ja dziś to wyśniłam. Obudziłam się mokra…

Wróćmy pod prysznic, gdzie wczoraj spędziłam ociekające żądzą chwile. Postanowiłam zając się sobą.  

Powiedziałam:

Zadbam o ciebie - ciało, bo może nie wyglądasz ostatnimi czasy szczególnie oszałamiająco. W jednym czy dwóch miejscach widać nieśmiałe oznaki wystającego uroczo tłuszczyku, co to się w wyniku wakacyjnej stagnacji rozmnożył po boczkach. Nie biegasz w pełnym rynsztunku dobranym w Decathlonie lub promocji w Lidlu z dbałością o najmniejsze szczegóły (czy sznurowadła będą pasować do koloru opaski czy etui na ramię do telefonu), nie jeździsz na miejskim rowerze w kolorze modnej mięty, nie udostępniasz na Facebooku ile to kilometrów kompleksów wybiegałaś na Endomondo. Pochłaniasz jedynie bezkresy celulozy wymieszanej z włóknem ścieru drzewnego, brzmi może niezbyt smacznie, ale innymi słowy, pożeram papier w postaci kilometrów stron książek, często na późną kolację racząc się dodatkowo minutami klatek filmowych. Uczta, powiem Wam, jest to nie byle jaka, zajadam się ciasteczkowo-potworowo codziennie, radośnie pomrukując „om nom nom nom” po każdym posiłku. Tyle emocji i tylko dwie kalorie! No i może zera znikające z konta, ale warto!

Postanowiłam zatem nie uatrakcyjniać swojego wyglądu jakimś szczególnie dobranym wysiłkiem fizycznym, bo nie on często jest potrzebny by poczuć się pożądanym we własnym ciele. Zatem nastroiłam się odpowiednią muzyką, przyszykowałam ulubioną bokserkę, która jest tak lekka i miła w dotyku, że chce się ją właściwie od razu zdejmować; szampon, odżywka, żel, balsam o zapachach wywołujących tylko i wyłącznie chęć podążania za źródłem ich woni – moimi włosami i ciałem. Odkręciłam wodę i przesunęłam się w stronę lustra, które znajduje się wprost przede mną. Wiedziałam, że to nie będzie krótki prysznic. Ilu z nas w ramach oszczędzania wody czy czasu, bo ciągle ktoś, cos nas popędza, wyskakujemy z wanny jak poparzeni. Nie ustępujcie!

Nie przeliczajmy kropel wody na suche pieniądze i minuty, skoro równają się oceanom rozkoszy.

Kto z nas nie miewa fantazji pod prysznicem? Kto nie przymyka oczu, nie przygryza warg, nie uchyla delikatnie ust, nie odchyla głowy do tyłu w rozkosznym zetknięciu z pierwszymi kroplami wody? Kto nie zatapia dłoni w coraz bardziej mokrych włosach, kto nie kocha relaksującego dotyku i zapachu pieniącego się szamponu, który potem delikatnie muska skórę pleców, spływając po pośladkach, przemierzając uda, drażniąc zgięcie w kolanie by wylądować między palcami stóp. Ja w tym momencie obracam się do lustra, obserwuje coraz bardziej moknące włosy, dzięki czemu widzę ich faktyczną długość i zalotne opadanie na plecach, śledzę trasę piany po zakamarkach swojego ciała. Upewniam się co jakiś czas, by nigdzie jej nie zabrakło, zatem pomagam jej, zdecydowanymi, ale zarazem powolnymi pociągnięciami dłoni by nie zniknęła z mojego ciała i nie przestała podkreślać kształtu piersi, ud, łydek, pleców, bioder. Obserwujemy siebie głównie, gdy nikt nie patrzy, wstydzimy się przyznac przed samymi sobą, że czasami to, co widzimy, faktycznie może się nam spodobac. Nie próbowaliście nieśmiało czasem własnej skóry? Ja tej nieśmiałości dawno się wyzbyłam i nie raz przemierzę dłonie, ramiona dolną wargą, musnę językiem poznania dobra i zła...Zamykając wstyd za drzwiami łazienki, zapraszając bezwstyd bez zawahania.

W tle Delilah wyśpiewuje swoją rozkosz w słowach „Inside my love”. Ja słowo „inside” biorę do siebie bardzo dosadnie…

Take my hand, hold on tight, don’t feel ashamed if you like…

Dziś kocham się jednak z tą piosenką i teledyskiem:

Gorrrrąco polecam powyższe pozycje…

I was in here for you

We made to love

You were sent for me too

We made to love

Sztuka NIEbrakowania.

Ponoć żyjemy w świecie nadmiernie, ekscesywnie, przesadnie konsumpcyjnym, gdzie mało kto zadaje sobie pytanie „mieć czy być”, bo odpowiedź nasuwa się sama - MIEĆ, gdy zewsząd bombardują nas reklamy, namowy, przekonanie, że ocenia się nas przez pryzmat posiadania. Ilość posiadanych zer na koncie na plusie czy minusie, ilość aut przed domem, ilość garaży, ilość partnerów/partnerek/kochanków, ilość chłopczyków czy dziewczynek w okresie rozrodczym.

Jednak przez takie zwierciadło prawdy oceniają się ci, co bogatsi. Większość ludzkości mierzy wartość w tym, czego nie mamy. Miarą nie są centymetry sukcesów, kilogramy porażek, metry wartościowych osób, kilometry rozczarowań ani tony miłości. Miarą naszego istnienia jest BRAK.

Nasz samochód wydaje się, że zawsze mógłby być lepszy, pieniędzy mogłoby być więcej, na półce więcej książek, a najlepiej czytanych na Kindlu, filmów więcej obejrzanych, telewizor mógłby mieć już więcej cali, laptop lepszy procesor, mieszkanie większy metraż, przyjaciele bardziej wyszukani, rodzina bardziej osławiona, dzieci bardziej zdolne, więcej tytułów przed nazwiskiem.

STOP!

BRAK nie jest wartością ujemną w żadnym calu. Brak czegoś sprawia tylko, że bardziej doceniamy to, co mamy, chętniej patrzymy na to, co nas jeszcze w życiu czeka i cieszymy się z tego intensywniej, gdy wreszcie to nadejdzie. Sztuka prostoty, doceniania rzeczy małych, jakby były tymi wielkimi, kto z nas tak potrafi?

Jak inaczej docenić brak słońca, póki nie przesłonią go kłęby chmur?

Jak nie zachwycić się nieśmiało zaglądającym zza futryny chmury słońcem, póki nie przyjdzie rozpogodzenie?

Jak docenić wartość sentymentalną deszczu, póki nie zapuka delikatnie o szyby po fali upałów?

Jak bać się burzy, skoro przynosi wyczekiwane lżejsze powietrze?

Jak zachwycić się blaskiem księżyca i nagromadzeniem gwiazd na niebie, skoro nigdy nie spoglądamy w górę?

Jak docenić i nie zatęsknić za wiosną, jeśli nie poprzedzi jej sroga zima?

BRAK jednego rodzi niebywały zachwyt z jego wypełnienia, gdy nadchodzi, nawet jeśli tylko na chwilę.

Brak Ciebie i tęsknota za Tobą sprawiają, że moje uczucie staje się jedynie bardziej wyraziste, jakbym założyła okulary po ciągłym błądzeniu po omacku.

Brak Twoich dłoni, w które chwytasz moją bezbronną twarz sprawia, że wiem, że tylko Tobie się chce tak poddawać.

Brak Twojego spojrzenia, w którym zamyka się całe moje poczucie wartości i miłość sprawia, że widzę je codziennie bardzo wyraźnie i przywołuję w chwilach zwątpienia w siebie.

Brak Twojego elektryzującego dotyku na mojej skórze sprawia, że jestem w stanie go odtworzyć z niebywałą dbałością o szczegóły.  

Brak Twojego poruszającego każdy centymetr mojego ciała głosu, sprawia, że miękną mi kończyny dolne na same jego wspomnienie.

Brak Twojej obecności sprawia, że wyobraźnia pracuje na zwiększonych obrotach i widzi Nas razem poruszające się ruchem jednostajnie przyspieszonym nadrabiające stracony czas spędzony osobno, planując kolejne wypełniane BRAKÓW wspólnie na kanapie salonu Naszych marzeńJ

Ktoś, komu sprawiłabym miliony hiacyntów wysłał mi ostatnio te piękne słowa:)

All the king’s horses and all the king’s men

Came charging to get what we got

They offered the crown, and they offered the throne 

I already got all that I want

All the king’s horses and all the king’s men

They came marching through

They offered the world just to have what we got

But I found the world in you...

Randka z nieznajomą.

Ucieszy Was pewnie wiadomość, że umówiłam się na randkę. Ilu z nas szykuje się na nią z nadzieją głupich matką, że ta będzie zupełnie inna od reszty i przyniesie wyczekiwane zmiany. Wierzcie lub nie, ta taka właśnie była.

Obudziło mnie pozytywne nastawienie, cicho przyczajone zatroskanie ile na tę randkę mam zabrać mamony i brak pośpiechu, ponieważ nie umówiłam się na żadną konkretną godzinę.

Otworzyłam szafę i doznałam, rzadko spotykanego u kobiety, olśnienia – nie ubiorę się nieadekwatnie do lejącego się z nieba żaru tylko po to, żeby wyglądać seksownie i zniewalająco. Z szafy wypchanej wieszakami kompleksów i niskiej samooceny wyciągnęłam zwykły biały T-shirt, jeansowe spodenki dobierając do tego trampki.

Przecież wiem, że atrakcyjność nie skrywa się w ubraniach, metkach, jakości materiałów, ilości tapety retuszu na twarzy i doborze dodatków, ale wyłania się z charakteru, ze spojrzenia, z uśmiechu, ze sposobu w jaki wkładam słomkę do ust, gdy piję Mojito, jak przykładam kieliszek czerwonego wina otulając górną wargą jego brzegi, jak władam butelką piwa, jak zalotnie kreślę mapę gry wstępnej na brzegach szklanki whiskey lub z tego jak namiętnie kosztuję smaki nowych potraw.

Udałam się zatem do łazienki, zamalowałam niedociągnięcia nocy na mojej twarzy i ruszyłam w drogę zostawiając motylki w słoiku. Upał niestety nie zawiódł, niebo niczym nie zaskoczyło, wzięło parę buchów od słońca i wykaszlało kilka kształtów imitujących chmury.

Wsiadłam do pociągu nie stresując się, ponieważ wiedziałam, że umówiłam się z kobietą, która zna mnie na wskroś i nie będę musiała się stroić i chować jakiekolwiek cechy by się jej przypodobać. Z kobietą która wie, że pod tą pokrywą ciągłych żartów, gadulstwa, wybuchów śmiechu, atrakcyjności, seksapilu, pewności siebie, pozornego braku powagi i sztucznie kreowanej beztroski, kipi ktoś śmiertelnie poważny lubiący dyskutować o sprawach wielkich i małych, przejmujący się wszystkim i wszystkimi, napawający się komfortem ciszy i bliskością, czasami czujący się arcy-nieatrakcyjnie, zmęczony odgrywaniem narzucanych ról.  

Moja „randka” zatem wiedziała, że najlepiej najpierw zabrać mnie na krótki spacer by oswoić się z terenem. Po mnogości piegów, która rozsypały się na mojej skórze można było stwierdzić, że słońce przypieka nadmiernie, więc lepiej schować się do klimatyzowanego pomieszczenia.

Kto lepiej niż ty wie, żeby spuścić mnie ze smyczy zachcianek do Empiku! Dwie godziny niczym niezmąconego buszowania w zbożu książek! Kto inny niż ty wie kiedy powiedzieć mi dość i wypuścić mnie tylko z jedną nową solidną pozycją książkową, a nie z dziesięcioma, dodatkowo uatrakcyjniając zakup uzupełniając go zakładką do książki z cytatem Eco „Kto czyta książki, żyje podwójnie”.

Marylin mówiąc kiedyś „Diamonds are girl’s best friend” pominęła całą gamę zakupów! Zatem parę nabytków by w szafie kompleksów poutykać chociaż trzy wieszaki komplementów.

Adrenalina zakupowa zawsze prowadzi do pustki żołądkowej zatem zaciągnęłaś mnie do knajpy, w której zawsze chciałam zjeść. Kto inny jak nie ty wie jak kocham jeść i trzeba mnie regularnie karmić. Kolejny plus dla ciebie – nalegałaś by za mnie zapłacić – jakbyś wiedziała, że w większości przypadków to ja więcej daję niż dostaję. Nie upieram się dziś – pozwolę o siebie zadbać.

Słusznie przeczuwałaś, że po wspólnie przeżytym posiłku lubię się polenić i nie zabijać pysznego smaku potrawy kolejnym maratonem imponowania. Zabierasz mnie zatem do knajpy na świeżym powietrzu i zamawiasz lemoniadę o smaku rabarbaru. Co najważniejsze – pozwalasz mi napisać notkę! No bo czemu pisać tylko na kanapie ciemnym, głuchym, pustym wieczorem z laptopem na kolanach tak by nikt nie widział?

 Lubię niespodzianki i zdarza się kolejna. Nie wiedziałyśmy, że w parku odbywa się próba koncertu, dzięki któremu ołówek, którym piszę notkę samowolnie wystukuje granie w tle rytmy i przeszywają mnie na wskroś symfoniczne wersje utworów takich jak „Shape of my heart”, „Sex on fire”, „In my place” czy „Iris” z użyciem całej palety ulubionych instrumentów zaczynając od perkusji, poprzez skrzypce i wiolonczelę, kończąc na saksofonie. Moja podróż w głąb siebie ukoronowałaś mrożoną herbata ze Starbucksa z malinami i hibiskusem, bo kto inny jak nie ty wie najlepiej, że uwielbiam takie w upalne dni.

Ale pociąg w końcu odjedzie, a mi się przypomina, że koniecznie potrzebuję jeszcze strój kąpielowy! Proszę cię o pomoc w wyborze, więc udajemy się do przymierzalni…

Wpadam w pewne osłupienie na myśl jak miło spędziłam dzień. Chcę ci za niego podziękować, szukam cię wzrokiem, ale nie znajduję…

Obracam się do lustra:

- Tu jesteś! – wykrzykuję radośnie.

Byłam na randce sama ze sobą. 

and I send all my loving to You.

Kiedyś wyszeptałaś mi do ucha mojej duszy, nieświadomie ją tym samym przywłaszczając: „ Czuję, że jesteś kimś, kogo można kochać całe życie”.

Dosłownie, zaparło mi dech w piersiach i łza wzruszenia zamieszkała w kąciku oka. Pozwoliłam jej spłynąć. Zaprosiłam ją tam, wpuściłam przez drzwi całego Twojego ciepła, dobroci i troski by wzruszyć się dogłębnie tak jak na filmach, które namiętnie oglądam szukając odniesień do swojej historii, fantazji i marzeń. Jesteś moim spełnionym marzeniem.

Ja powiedziałam: „Kocham Cię jak Anthony Hopkins kochał Debrę Winger”.

Odparłaś śmiejąc się: „O nie! To cios poniżej pasa”

Całe moje uczucie zamyka się w tych zdaniach.

 Zamyka się we wszystkich wyszeptanych prawdach w słuchawce telefonu, w długodystansowych łzach wspólnie dzielonych, w każdym spontanicznym wybuchu śmiechu, w każdej prawdzie jaką ujrzałaś w moich oczach, w każdej wyśpiewanej wspólnie piosence, każdym odwzajemnionym namiętnym muśnięciu, mruknięciu, dotyku i pocałunku, w każdym zachwycie nad tą samą książką, filmem czy piosenką, we wszystkich wspólnie snutych planach, każdej kreowanej rzeczywistości, każdym szczerym komplemencie, w wierze w siebie, w którą we mnie wzbudziłaś, motywacji, do której mnie popchnęłaś, w sercu, które otworzyłaś, w życiu, które zmieniłaś.

Exhilarating, ecstatic, endearing – Nasze słowa.

I’m still your “E” letter.

Hiperwentylacja.

Muzeum Zerwanych Związków.

Olinka i Drazen byli ze sobą cztery lata. Rozstali się w przyjaźni i gdy w miejsce żalu weszła refleksja nad tym, co było, postanowili zrobić z tym coś kreatywnego. W ten sposób powstało Muzeum Zerwanych Związków w Zagrzebiu, które rocznie odwiedza ok. 40 tysięcy turystów. Początkowo prosili by ludzie przysyłali im przedmioty i historie miłosne ich dotyczące. Po czasie nazbierało się ich tak dużo, że postanowili stworzyć muzeum. Mamy wesela, pogrzeby, urodziny, chrzciny, Walentynki, a niczym nie czcimy rozstań.

Przypomnijcie sobie co robicie z rzeczami po rozstaniu, zwłaszcza jeśli było ono burzliwe. Często mamy ochotę je wywalić, rozwalić, spalic albo przynajmniej schować głęboko w pudełko zapomnienia. Zdarzało mi się tak robić: chcieć przerobić biżuterię, palić listy, gnieść w ręku, jakby ta pięść miała wycisnąć ze mnie i z tego przedmiotu cały żal, ból i złość rozstania, a może raczej niepowodzenia? W końcu każdemu trudno przyznać się do porażki. Olinka i Drazen zapytali siebie czy zapomnienie to jedyne rozwiązanie? Postanowili przedmiotom oddać głos. Mówi się, że diabeł tkwi w szczegółach. Zastanawialiście się co opowiedziałyby przedmioty wokół Was, gdyby dano im przedstawić swoją wersję wydarzeń? Czy naprawdę byłyby  to same gorzkie, smutne opowieści? Może lepiej zapytać je, skoro widziały wszystko, czy zaobserwowały moment, w którym wszystko zaczęło się walić jak domek z kart, by tego błędu ponownie nie popełnić? W końcu życie, związki, relacje, z których nie wyciągamy wniosków byłyby jak nudna lekcja historii, na której przysypiamy nie wiedząc, że można ominęła nas lekcja życia.

Co ludzie pozostawiają w muzeum?

„Kolekcję torebek do wymiotowania z różnych linii lotniczych na pamiątkę romansu na odległość. Klucze do mieszkania oddane do muzeum, by uniknąć pokusy pojawienia się na progu byłego z awanturą. Telefon komórkowy Nokia oddany przez chłopaka dziewczynie, żeby już do niego nie wydzwaniała.

Siekierę. Zostały nią porąbane wszystkie meble kochanki, która porzuciła właściciela siekiery dla kobiety. Przez 14 dni jej wakacji z nową oblubienicą codziennie jeden mebel szedł pod ostrze. Gdy zdrajczyni przyszła odebrać swoje meble, czekało na nią 14 kupek drewna.”

Oryginalne, prawda? J

Którym przedmiotom byście oddali głos jakbyście mieli je wysłać do Muzeum Zerwanych Związków? Czy to w celach terapeutycznych, ekshibicjonistycznych czy dla poczucia ulgi, na pewno każdy z nas coś by takiego znalazł.

U mnie byłyby to smutne i radosne przedmioty, każdy mógłby je na takie podzielić. Wysłałabym zeszyt, w którym zapisywałyśmy wyniki gry w kości i Scrabble na dowód jak żadna nie umiała z drugą przegrywać i często i śmiałyśmy i kłóciłyśmy się przy tym. Obiecuję sobie nigdy ze związku z kimś czynić rywalizacji.

Wysłałabym malutką ramkę, w której namalowałaś mi uszatka na wspomnienie miłego popołudnia na kanapie kiedy oglądałyśmy National Geographic śmiejąc się, że oglądamy programy przyrodnicze. Może nie wiesz, że tego obrazka nigdy z tej ramki nie wyciągnęłam, bo to była jedna z nie wielu rzeczy, które zrobiłaś mi własnoręcznie.

Zerwałabym kawałek ściany i farby z mojego pokoju, bo razem go wymalowałyśmy dwa lata temu. Przyjeżdżałaś po pracy, zakładałyśmy czapki, sączyłyśmy piwo i malowałyśmy do północy nie przejmując się, że nikt nam nie chce pomóc twierdząc, że nam się nie uda.

Ostatnią taką rzeczą byłaby książka, którą sama dla mnie zrobiłaś. Wiedząc jak bardzo chcę napisać książkę, wydrukowałaś parę stron z mojego bloga i związałaś w książkę. Dziś stoi przyciśnięta i schowana między „Każdy szczyt ma swój Czubaszek” i „Kochanie, zabiłam nasze koty”.

Potem prezenty stały się przewidywalne, było w nich mniej serca i kreatywności, powoli prowadząc do rozstania. Może nie zwracamy na to uwagi, ale nie tylko słabnące relacje międzyludzkie wyprzedzają rozstanie, ale i też przedmioty. Ususzone kwiaty na ścianie przypominały mi jak długo ich już nie dostawałam. Nadal tutaj wiszą, bo pasują kolorystycznie do reszty i nic poza tym. Bo tak naprawdę nie oddałabym żadnej rzeczy, żadnego przedmiotu, bo gdy przychodzi pogodzenie po rozstaniu, każdy z tych przedmiotów staje się nasz, nikogo innego, tylko nasz. Nie można wiązać przedmiotów, piosenek, filmów, miejsc, potraw, smaku, z ludźmi, którzy mogą odejść, bo mało radości by nam zostało, gdyby odeszli. Może i ta piosenka leciała w radiu, gdy Cię poznałam, może chwilę jej nienawidziłam, ale potem przypomniałam sobie znów, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia i każdego dnia w moich uszach może grac inna melodia wspomnień, melancholii, pogodzenia i radości. 

Drogie, zapomniane JA.

Drogie ja,

Ile to już lat, dni bez udziału siebie, ile łez wylanych za utraconym JA i poświęceniem siebie dla kogoś innego, minęło bezpowrotnie? Nie jestem w stanie zliczyć godzin, w których nie byłam sobą i pozwalałam siebie zakrywać oczekiwaniami i wymaganiami innych.

Ale dziś nie pora na wyliczanie, nie czas na rozliczanie rachunków z przeszłością i spoglądanie na zabliźniające się rany na duszy, poczuciu własnej wartości, samoocenie, wyglądzie i odbiciu w lustrze.

Drogie ja, pamiętasz jeszcze co lubisz? Co ważniejsze, czy robisz te rzeczy, które lubisz czy wiecznie szukasz wymówek by zając się wszystkim, byle nie sobą? Niech Ci Twoje odbudowujące się JA przypomni Ci, co lubisz i pamiętaj by nigdy tej listy nie zamykać.

Lubię natrafiać na muzykę odzierającą serce ze wstydu czucia.

Lubię oglądać filmy doprowadzającego do istnego katharsis duszy, olśnienia bądź inspiracji do działania.

Lubię śpiewać piosenki, które mają dla mnie znaczenie i leczniczy wpływ.

Lubię jazdę autem i muzykę w tle sprawiającą, że krajobrazy za szybą wydają się mówić do nas swoim niepowtarzalnym językiem, a chmury układają się w niespotykane dotąd kombinacje.

Lubię obserwować ludzi i układać w głowie ich życiorysy.

Lubię gotować dla siebie i innych i cieszyc się każdym elementem tego procesu, poczynając od zakupu składników, przez przygotowanie, czucie zapachów po romans ust z niespotkanym wcześniej smakiem, kończąc na dumie z rezultatu własnej pracy.

Lubię czekać na pociągi i (mimo wszystko) jazdę pociągiem.

Lubię uprzejmość i odwzajemniony uśmiech nieznajomych.

Lubię beztroskę, niewinność, szczerość i radość dzieci i ich reakcje na mnie.

Lubię chodzić do kina na premierowe seanse.

Lubię odkrywać nowe smaki i miejsca i dzielic je z osobami, które doceniają i odczuwają je równie intensywnie.

Lubię szczere rozmowy.

Lubię nie wątpić w siebie.

Lubię być dumna z wykonanej pracy.

Lubię być traktowana z należytym szacunkiem i dozą nonszalancji.

Lubię pomagać i wspierać.

Lubię pisać i proces jaki się z tym wiążę.

Lubię zapach kawy, koszonej trawy, porannej rosy, dobrego jedzenia i alkoholu, ogniska, jesiennych liści, ukochanej kobiety.

Lubię czytać, oprócz książek, felietony i wywiady z osobami, które akurat poruszają tematy, o których ja rozmyślam, mając wrażenie, że mówią do mnie.

Lubię krzyczeć na koncertach.

Lubię być inspirowana i motywowana.

Lubię nie być zmuszana do przepraszania za siebie.

Lubię nie wstydzić się swoich głośnych wybuchów śmiechu.
Lubię pisac listy.

Lubię samotne spacery z muzyką nadającą rytm moim krokom pocierając dłonią o mijane płoty.

Lubię szczere przytulenie całym sobą, nie tylko cieleśnie, nie tak jak na przywitanie, ale takie, którym ktoś pokazuje, że wie, że to najważniejsza rzecz jaką w danej chwili potrzebowałam.

Lubię spełniać wyznaczone sobie cele.

Lubię spotykać osoby, które przypominają mi jak ważne jest nie zapominać i doceniać powyższe punktyJ

Opanowując sztukę NIEżałowania.

Pracownica niemieckiego hospicjum każdemu pacjentowi jakim się zajmowała zadawała pytanie, czego najbardziej w życiu żałuje. W ten sposób stworzyła listę 5 najczęściej żałowanych spraw w ich życiu.

Tak, dziś będzie nie o nadziei na przyszłość, nie będzie o planach, marzeniach, chęci, sile do działania z uśmiechem na twarzy. Dziś będzie odrobinę ponuro, bo i słońce za oknem zaszło chmurami po dniach upału. Zatem nazwijmy to adaptowaniem się do nadchodzącej deszczowej aury za oknem.

1

.       Ludzie w obliczu śmierci najczęściej żałują, że nie mieli śmiałości prowadzić takiego życia, jakie uważali za słuszne, ale prowadzili takie, jakie oczekiwali od nich inni. Większość z nas nie realizuje nawet połowy swoich marzeń w imię wygody innych, skąpstwa, obawy przed zazdrością, ludzką zawiścią, niepowodzeniem.

2.       Kolejną rzeczą jaką najczęściej sobie wyrzucamy, zwłaszcza panowie, okazuje się jest fakt, że za dużo pracowaliśmy. Tak skupiamy się na zarabianiu na życie, że zapominamy, że czasami duże ilości pieniędzy nie są głównym źródłem szczęścia, a bezcenne chwile przemijają bezpowrotnie.

3.       Przy końcu swojej drogi żałujemy, że nie mieliśmy śmiałości by wyrazić swoje uczucia. Wielu z nas przygasza wiele uczuć by zachować określone relacje z ludźmi. Medycznie jest to nie wskazane uczula pracownica hospicjum, ponieważ skrywana gorycz i oburzenia są głównym źródłem stresu, który za to prowadzi do wielu chorób.

4.       Żałujemy, że nie utrzymywaliśmy bliższych relacji z przyjaciółmi. Wielu z nas nie zdaje sobie sprawy na co dzień jak wiele korzyści płynie z utrzymywania kontaktów z przyjaciółmi i żałujemy, że ich zaniedbywaliśmy, a oni nas i wzajemnie o siebie nie zabiegali.

5.       Ostatnią najczęściej wspominaną pretensją do siebie był żal wynikający z faktu, że nie pozwalaliśmy sobie być szczęśliwymi. Wielu ludzi z lęku przed zmianami udawało, że jest zadowolonymi ze swojego życia.

Dlaczego by nie zacząć żyć tak jakby dziś nigdy nie miało się powtórzyć, jakby dziś miało być ostatnim dniem i nie żałować tych 5 rzeczy?

Prowadźmy życie takie, jakiego pragniemy i sobie wyśniliśmy, nie dajmy się stłamsić ludziom i niesprzyjającym okolicznościom, bo takowe zawsze można zmienić. Nie pracujmy przesadnie dużo, bo w natłoku zapomnimy siebie, a gdy przecież brak nam siebie, to brak nam wszystkiego. Ilu z nas nie wyznało uczuć tym najważniejszym? Szczerze wierzę, że wiele chorób ciała wynika z chorób i tęsknot serca i stresów z tego wynikających. Ilu z nas z lenistwa odmawia spotkania z przyjacielem albo wmawiamy sobie, że tego spotkania nie potrzebujemy albo nie mamy na nie ochoty. Kochani, my zawsze potrzebujemy, tym bardziej im głośniej krzyczymy sobie, że nie. Pozwólmy sobie być szczęśliwymi, kochać i być kochanymi z górą pieniędzy bądź też nie.

Ja staram się być spełnionym inspirującym cytatem na co dzień i na co dzień przegrywam…ale powtarzam 

sobie „póki co”. Nie spieszę się, ćwiczę dalej cierpliwość, przełykam gorzkie rozczarowania zapijając dobrą lemoniadą i jedzeniem z przyjaciółmi kiedy mogę.

Czuję się od jakiegoś czasu jak drzewo poznania dobra i zła. Mam wiele gałęzi, liści, soczystych jabłek, które wiszą czekając na tego, kto nie tylko podejdzie i urwie co mu się żywnie podoba i odejdzie w swoją stronę, ale kogoś, kto nadchodząc już z daleka dojrzy piękno tego drzewa, zanim zerwie z niego cokolwiek, dotknie kory, zapozna się z jej delikatną, niespotykaną strukturą, zaprzyjaźni się dotykiem, którym pokaże, że zaraz nie zniknie, ale zerwie to jabłko nadzwyczaj sprawnie, zanurzy usta przymykając z rozkoszy oczy i zamiast pójść w przeciwnym kierunku przygryzając radośnie środek, zatrzyma się, usiądzie i oprze o drzewo napawając się jego bezpiecznym, ciepłym cieniem.

Póki co…

Układam dalej pieśni swego życia wyśpiewując je do sufitu.

Muzyczne cuda:

Even if a day feels to long 
You feel like you can wait another one 
And you've slowly given up on everything 
Love is gonna find you again 
Love is gonna find you, you better be ready then

There's doubt in every face
And there's a liar on the stage.
What good is it, if he don't himself believe in it?
Every clap rings out a warning
Get ready for the storm it's coming
It's coming.

Everytime you are not around
I'm slowly drifting away, drifting away
Wave after wave.

Why are you so far from me?
In my arms is where you are to be
How long will you make me wait?
I don't know how much more I can take
I missed you but I haven't met you

Go get lost where no one can be found
Drink so long and deep until you drown
Say your goodbyes, but darlin' if you please, 
Don't go without me.

C'est la vie, c'est la mort.
You and me, 
Forevermore.

Ludzie ponad system!

Czym jest edukacja? Wielu skojarzy się ze zwyczajnym edukowaniem, nauczaniem, kształceniem. Mało kto pamięta, że słowo edukacja z łaciny oznacza „wychowanie”.  Czym jest w Polsce? Na pewno daleko jej do elastycznej, innowacyjnej, dobrze naoliwionej i sprawnie działającej w zespole maszyny, a bliżej do starego zardzewiałego grata, którego ciągle szczędzi się wysłać do naprawy. Ken Robinson, jeden z najbardziej znanych reformatorów edukacji, powiedział kiedyś, że nie ma żadnego takiego systemu ani szkoły na świecie, która zastąpiłaby nauczyciela. To on jest fundamentem edukacji. Tymczasem w tym roku samorządy zwalniają kolejne 7 tysięcy nauczycieli. Polonistka i jednocześnie wychowawca roku głoduje od 7 dniu w proteście przeciw zwalnianiu nauczycieli, a w szczególności jej koleżanki z pracy. Pragnie oddać jej 9 godzin z własnego pensum, bo zawsze wybiera człowieka, a nie system. Dyrekcja nie wyraża zgody. Z powodu niżu demograficznego nauczyciele zwalniani są na łeb na szyję. Dostaje się tym młodym osobnikom na końcu łańcucha pokarmowego, starszych stażem broni Karta Nauczyciela. Zwalnia się często talent, świeżość pomysłów i innowację przemieszaną z inspiracją i motywacją na rzecz doświadczenia i przepracowanych lat, nieważne czy owocnie czy totalnie bezużytecznie.

To zła wiadomość dla społeczeństwa, państwa i dla każdego przyszłego, dziś małego, obywatela. W Polsce edukacja to ciągle system, a nie ludzie, a powinna zostać ona spersonalizowana. Często to bagatelizujemy, ale prawdziwa walka o przyszłość toczy się nie przy taśmach montażowych, za biurkami i na giełdach, nie przed komputerem, ale przy tablicy w szkole, gdzie należy odejść od wyuczonej tresury, a przejść do nauki twórczego myślenia, wiary we własne siły, samodzielności gdzie przewodzi nie sfrustrowany życiem belfer nieprzepadający za dziećmi, ale inspirator i entuzjasta. Niestety często zdarza się, że nauczycielami zostają osoby traktujące uczniów jak przedmioty i zło konieczne, a jak już się wyżywać to na równych sobie albo szefostwie, ale nie na niewinnej „klienteli” kochani. Człowiek jest tylko człowiekiem i każdy ma granice swojej cierpliwości, ale ciągle żyjemy w kraju, gdzie staje się po złej stronie rozwoju, gdzie ekspertem MEN zostać może kobieta z zatartym wyrokiem, która rozkazuje dzieciom w regulaminie przebywać dzieciom w bezwzględnej ciszy pod groźbą natychmiastowej jedynki, gdy uczeń nie usłyszy polecenia i masie innych sztywnych, zastraszających zasad. Narzekamy, że nasz zawód traci na renomie i szacunek, ale czy nie jest trochę tak, że to my takim zachowaniem i stagnacją uczymy tego braku szacunku? Zganiamy, że to wina rodziców, mediów, uzależnienia od Internetu, ale to właśnie ta wiedza  z komputera uczy dzieci, że mogą miec lepiej, a niekoniecznie to w szkole dostają. Internet to wielkie kompendium wiedzy, pomysłów i pomocy dydatycznych od którego dzieli nas tylko przycisk "włącz". Dlatego doskonalmy się zawodowo, to inwestycja na lata, a nie zło koniecznie i niepotrzebny koszt. 

Czas przypomnieć sobie, że szkoła to nie maszyna, system, ale przede wszystkim ludzi i im trzeba ją przywrócić. Koniec roku szkolnego przypomniał mi o tym, że nauczyciel młody stażem musi żyć w ciągłym strachu przed groźbami skarg od tych starszych, niby stażem, ale niekoniecznie dojrzałością, czy to nauczycieli czy rodziców. Ja swoje innowacje chowam w czterech ściany swojej klasy zamiast móc się nimi dzielic i szczycić. Zasiadamy do stołu o kształcie trójkąta, prostokąta czy kwadratu, ale na pewno nie przy okrągłym, a ogromna szkoda. Polski nauczyciel niekiedy wstydzi się swojego zaangażowania, osiągnięć, umiejętności i pomysłów zachowując je dla siebie. Nie od dziś wiadomo, że Finlandia szczyci się najlepszymi osiągnięciami – dlaczego? – ponieważ mają najlepszych, najlepiej wykształconych i zmotywowanych nauczycieli. Jest to zawód tak prestiżowy i dobrze opłacany, że większa część maturzystów marzy o wykonywaniu tego zawodu w przyszłości. Tymczasem w Polsce niekiedy dusimy się w 30-osobowej klasie modląc się o zrealizowanie podstawy programowej wypełniając dzienniki jak za karę. W Polsce brakuje natchnionych artystów, świeżości pomysłów i ciekawości poznania nowych rozwiązań, brakuje czasu i pieniędzy na pójście do teatru, przeczytanie książki, rozwiązywanie zagadek, interesowanie się polityką i współczesnymi mediami by czerpać z tego nowe pomysły na zajęcia.

System uczynił ludźmi leniwymi, zapominamy, że nauczanie jest zawodem twórczym. Ja w to wierzyłam idąc na studia i ciągle wierzę i najbardziej kocham w tej pracy moment, w którym wpadam na pomysł na zupełnie inne przedstawienie tematu niż sugeruje podręcznik.

Wczoraj moi przyjaciele przypomnieli mi, że bardzo kiedyś chciałam grac na perkusji. Podali mi moje pałeczki i kazali wystukiwać rytm do granych piosenek – „Powinnaś być perkusistką!” – usłyszałam. Od ludzi słyszę, że powinnam też śpiewać, tańczyć, od dzieci, że powinnam iść do teatru i być aktorką albo do kabaretu.

Pałeczek używam na lekcji by uczyć dzieci poczucia rytmu przy nauce słów w piosence, biorę mikrofon i bawię się w dziennikarza by zachęcić dzieci do wymawiania nowo poznanych słów, gdy uczymy się czasowników łącze je z tańcem po klasie, bo dzieci najlepiej uczą się ruszając bądź zapamiętując niebywałe przedstawienie tematu, by zaciekawić ich tematem opowiem śmieszną anegdotę, a gdy słuchamy opowiadań czy historyjek zamieniamy się w aktorów, reżyserów i kamerzystów.

Bo ja, kochani, to wszystko mam w jednym miejscu, wystarczy twórcze podejście i chęć działania, a nie siedzenie za biurkiem i chowanie się za mechanicznym podręcznikiem. W pierwszy dzień wakacji siedząc w hostelu, wpadłam już na pierwsze zadanie po wakacjach uczące jednocześnie języka i twórczego myślenia.

Wyobraź sobie, że wyjeżdżasz na wakacje spędzając je w hostelowym pokoju, gdzie na każdym łóżku śpi osoba z obcego kraju. Nad tobą znajduję się Angielka z dużą ilością walizek, stroniąca od ludzi jednocześnie będąca dla nich bardzo nieuprzejma. Naprzeciwko śpi Amerykanin czytający książkę „100 places to visit before you die”. Po Twojej lewej zamieszkał Anglik mieszkający wcześniej dwa lata na Bliskim Wschodzie, a teraz zdecydował zostać nauczycielem w Polsce. Gdybyś mógł zadać im jedno pytanie, jakby ono brzmiało? Alternatywa zadania: Napisz krótkie opowiadanie mówiące o tym, co przywiodło te osoby do Polski i skąd się one wywodzą.

Można być twórczym? Jak najbardziej, pomysły czają się na rogu każdej ulicy, w zachowaniu każdego człowieka, a nie tylko w książce nauczyciela, która sugeruje nam sztywne sposoby przeprowadzenia lekcji.

Mi nikt więcej nigdy nie wmówi, że mój sposób prowadzenia lekcji pozostawia wiele do życzenia. Już nigdy więcej. Szef stanął po mojej stronie i powiedział: Niech Pani pracuje tak, żeby nie miała sobie nic do zarzucenia.

I nie mam, biorę pałeczki i idę powystukiwać rytm do kolejnych nut mojego życia, przypominając sobie słowa uczniów żegnających mnie w tym roku.

Tak w wakacje można wstąpić.  J